Nasze serwisy używają informacji zapisanych w plikach cookies. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie plików cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki, które możesz zmienić w dowolnej chwili. Więcej informacji odnośnie plików cookies.

Obowiązek informacyjny wynikający z Ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw.

Wyłącz komunikat

 
 

Logowanie

Logowanie za pomocą Centralnej Usługi Uwierzytelniania PRz. Po zakończeniu pracy nie zapomnij zamknąć przeglądarki.

Humanities and Social Sciences (dawna nazwa: Ekonomia i Nauki Humanistyczne)

Humanities and Social Sciences
(dawna nazwa: Ekonomia i Nauki Humanistyczne)
23 (3/2016), DOI: 10.7862/rz.2016.hss.46

ZASADY KOMPLETOWANIE WOJSK OD STAROŻYTNOŚCI DO XIX WIEKU– ZARYS

Tadeusz OLEJARZ, Fryderyk CZEKAJ
Dodany przez: Paweł Perz

DOI: 10.7862/rz.2016.hss.46

Streszczenie

Wojskowość w całości, w tym sztuka wojenna, nie była jednakowa w różnych okresach historycznych. Wraz ze zmianą warunków społeczno-ekonomicznych i rozwojem technicznym rodziły się nowe zasady kompletowania i szkolenia wojsk, co prowadziło do powstania jakościowo nowych armii. Oznacza to, że wojsko kształtuje się wraz z rozwojem państwa i służy określonemu celowi. W starożytności wojsko służyło klasom panującym, niezależnie od tego czy było to pospolite ruszenie ludności, czy oddziały najemne, ponieważ było przez nie tworzone i kierowane. Wojskowość okresu średniowiecza kształtowała się w zależności od rozwoju własności i własnego doświadczenia poszczególnych krajów. W związku z rozwijającą się gospodarką typu feudalnego ewolucja wojska w zasadzie przebiegała od pospolitego ruszenia wolnych chłopów do tworzenia wojsk stałych i obowiązkowej służby lenników oraz od piechoty do jazdy rycerskiej jako podstawowego rodzaju wojska. Struktura polityczna Europy między XVI a XVIII wiekiem była szczególnie niestabilna - wojny przeciw Turkom oraz wojny domowe we Francji, Niderlandach i Anglii. Zmienił się też charakter samej wojny. Armia żołnierzy - obywateli, wsparta powszechnym entuzjazmem oraz zasadami promowania na wyższe szczeble zgodnie z zasługami, stała się we Francji elementem trwałym[1]. Czynniki te umocniły świadomość narodową, a także poczucie wspólnoty narodowej, zaangażowania, wspólnego interesu i jedności z państwem. Trzon sił zbrojnych stanowiła piechota uzbrojona w muszkiety z bagnetami, wyszkolona do walki w ściśle określonym szyku: szeregu, czworoboku lub kolumnie. Kawaleria pozostawała elitarną formacją wykorzystywaną do osłony, rekonesansu i ataków szarżą, artyleria stała się zaś istotną, w pełni mobilną częścią armii. Istotny rozwój sił zbrojnych zmierzał w kierunku przygotowania armii masowych, z pewnymi swoistymi cechami w poszczególnych państwach.

 

[1]J. Baszkiewicz, S. Meller, Rewolucja francuska 1789-1794. Społeczeństwo obywatelskie, Warszawa 1983, s. 272-286.

Pełny tekst (pdf)

Literatura

  1. Baszkiewicz J., Meller S., Rewolucja francuska 1789-1794. Społeczeństwo obywatelskie, Warszawa 1983.
  2. Bielecki R., Wielka armia,Warszawa 1995.
  3. Brun J., Narodziny armii narodowej, Warszawa 1956.
  4. CollinsR.,Hiszpania w czasach Wizygotów, Warszawa 2007.
  5. Dąbrowski J., Krytyczny rys wojny 1866roku w Niemczech i we Włoszech, Warszawa 1952.
  6. Gierowski W., Królewsko-polska Komisja Wojskowa (1917-1918), Warszawa 1931.
  7. GrabskiA., Nadolski A. i inni, Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864, t. I, Warszawa 1966.
  8. http://sjp.pwn.pl/sjp/kondotier;2473044.html.
  9. https://www.wattpad.com/story/2872919-analiza-strategiczna-dotycz%C4%85ca-wojsk-najemnych
  10. Keegan J., Wodzowie bez tajemnic, Warszawa 2002.
  11. KorzonT., Dzieje wojen i wojskowości w Polsce, t. I, Lwów 1923.
  12. Kukiel M., Dzieje wojska polskiego w dobie napoleońskiej, Warszawa 1953.
  13. Kukiel M., Zarys historii wojskowości w Polsce, London 1993.
  14. Marszałek P.K., Najwyższe władze wojskowe w systemie ustrojowym II Rzeczypospolitej, Wrocław 2011.
  15. MiśkiewiczB., Podstawowe etapy rozwoju polskich sił zbrojnych do połowy XV w., Studia i Materiały do Historii Wojskowości, t. XXV, Wrocław 1983.
  16. MolendaJ., Piłsudczycy a narodowi demokraci 1908-1918, Warszawa 1980.
  17. RatajczykL., Historia wojskowości, Warszawa 1980.
  18. Sikorski J., Zarys historii wojskowości powszechnej do końca wieku XIX, Warszawa 1975.
  19. Trąbski M., Zasady konskrypcji w armii Królestwa Polskiego na tle ówczesnych metod uzupełniania wojska, Przegląd Historyczno-Wojskowy 12 (63)/2 (235).
  20. VogtJ., Upadek Rzymu, Warszawa 1993.

Podsumowanie

TYTUŁ:
ZASADY KOMPLETOWANIE WOJSK OD STAROŻYTNOŚCI DO XIX WIEKU– ZARYS

AUTORZY:
Tadeusz OLEJARZ (1)
Fryderyk CZEKAJ (2)

AFILIACJE AUTORÓW:
(1) Zakład Nauk Humanistycznych, Politechnika Rzeszowska
(2) Zakład Nauk Humanistycznych, Politechnika Rzeszowska

DODANY PRZEZ:
Paweł Perz

WYDAWNICTWO:
Humanities and Social Sciences
23 (3/2016)

SŁOWA KLUCZOWE:
kompletowanie wojsk, zasady naboru, uzupełnianie armii

PEŁNY TEKST:
http://doi.prz.edu.pl/pl/pdf/einh/256

DOI:
10.7862/rz.2016.hss.46

URL:
http://dx.doi.org/10.7862/rz.2016.hss.46

PRAWA AUTORSKIE:
Oficyna Wydawnicza Politechniki Rzeszowskiej, al. Powstańców Warszawy 12, 35-959 Rzeszów

POLITECHNIKA RZESZOWSKA im. Ignacego Łukasiewicza; al. Powstańców Warszawy 12, 35-959 Rzeszów
tel.: +48 17 865 11 00, fax.: +48 17 854 12 60
Administrator serwisu: